Wydarzenia związane z Rodos
Wojna Peloponeska
Wojna Peloponeska była wojną pomiędzy Atenami i Spartą, dwoma największymi mocarstwami Grecji. Spór dotyczył sprawowania hegemonii nad całą Grecją.
Każda ze stron miała swoich sojuszników:
- Ateny liczyły na wsparcie Związku Morskiego,
- Sparta miała wsparcie ze strony Związku Peloponeskiego *.
* Związek Peloponeski to sojusz wojskowy utworzony w drugiej połowie VI w. p.n.e. W jego skład wchodziły Polis Peloponezu pod przewodnictwem Sparty. Członkowie, choć zachowywali odrębną niezależność, raz do roku odbywali zebrania przedstawicieli Polis. Związek utrzymał się do 366 r. p.n.e. kiedy to klęski zadane przez Teby doprowadziły do zerwania sojuszu.
I wojna peloponeska rozpoczęła się w 460 r. p.n.e. by w 446 r. p.n.e. obie strony podpisały trzydziestoletni rozejm zgodnie z którym każda ze stron miała powstrzymać się od ataków zbrojnych.
W 443 r. władzę w Atenach przejął Perykles, zdecydowany przeciwnik Sparty. I, chociaż kraj rozkwitł w czasach jego rządów, przywódca wprowadził konflikt między krajami mu sprzyjającymi. Przeniósł bowiem skarbiec Związku Morskiego do Aten. Korzystając z dóbr członkowskich, przeprowadził wielkie inwestycje we własnym Polis: postawił Partenon, rozbudował Pireus, postawił mur.
Spisany przez Ateny i Spartę 30-letni rozejm, oba Polis wykorzystały na zbrojenie i przygotowanie się do kolejnego starcia.
W 431 r. p.n.e. wybuchła II wojna peloponeska, czyli niespełna 15 lat po zakończeniu poprzedniej. Trwała 27 lat i nazwana została Wielką Wojną Peloponeską.
Ateny miały wielu sojuszników, były niekwestionowaną potęgą morską i, dzięki składkom ze Związku Morskiego, dysponowały dużymi zasobami finansowymi. Nie wszystko jednak sprzyjało Atenom.
Początek wojny przyniósł duże utrudnienie. Mocne i długie mury, które miały chronić mieszkańców, prawdopodobnie były przyczyną rozprzestrzeniania się zarazy. Choroba przyniosła śmierć ogromnej części mieszkańców, w tym samego Peryklesa.
Sprzyjające kraje miały żal o wykorzystanie składek Związku Morskiego na wewnętrzne cele Aten, stąd ich wsparcie w bitwach był często niepewne.
Sparta natomiast nie mogła liczyć na wsparcie wielu sojuszniczych Polis. Miała niezwykle dobrze wyćwiczone wojsko lądowe, ale nie dysponowała silną flotą morską. Przyjęła taktykę, by nękać wroga, czyli Ateny i sprzyjające im wyspy, ciągłymi napadami na osady i wsie.
Strategia przyjęta przez Spartę okazała się trafiona. W 404 r. p.n.e. Ateny zostały zmuszone do kapitulacji.
Korynt i Teby domagały się całkowitej zagłady Aten. Sparta postanowiła inaczej argumentując, że Ateny mają zbyt duże zasługi w walce ze wspólnym erogiem jakim jest Persja.
Ateny zostały zmuszone podpisać warunki zgodnie z którymi, z wyjątkiem Salaminy, utraciły rozległe terytoria, flotę morską, a mury otaczające Polis zostały zburzone. Władza w Atenach przeszła w ręce tzw. rządu trzydziestu, co zaowocowało terrorem. Sporządzona została lista z nazwiskami 3.000 obywateli, którzy otrzymali prawa polityczne, a reszta Ateńczyków nie miała prawa mieć broni. W przeciągu 8 miesięcy od czasu zakończenia wojny zamordowanych zostało 1.500 obywateli, a kolejnych 5.000 wygnanych z kraju.
Na około 30 kolejnych lat, hegemonię w Grecji przejęła Sparta.