Geneza powstania Bractwa Szpitalników
Na początku XI w., kupcy z Włoch założyli Zakon Rycerzy w Jerozolimie, w miejscu narodzenia i ukrzyżowania Jezusa Chrystusa, do którego przybywają pielgrzymi.
Zamierzeniem założycieli było stworzenie szpitali i hospicjum, a nawet bazy noclegowej dla strudzonych i chorych pielgrzymów, którzy z nadzieją o łaskę lub uzdrowienie przyjeżdżali do ziemi świętej.
Początkowo zakon działał całkowicie bezinteresownie. Brat Gerard, który jako pierwszy został Wielkim Mistrzem, w okresie pierwszej krucjaty przekształcił bractwo w Szpital Św. Jana Chrzciciela.
Pierwsza wyprawa krzyżowa, rozpoczęta w 1095 r., zakończyła się ustanowieniem Królestwa Jerozolimskiego w 1099 r.
Dzięki współpracy z pierwszymi władzami Jerozolimy, papiestwem i rycerstwem, bractwo szybko zdobyło duże korzyści materialne i władzę. Rozrastający się klasztor, już na początku XII w. przekształcił się w zakon rycerski, w którym każdy oprócz ślubów zakonnych, składał przysięgę walki z niewiernymi.
Gdy w 1187 roku pierwszy sułtan Egiptu zdobył Jerozolimę, Zakon Rycerzy przeniósł się do północnej Palestyny.
W 1291 roku zakon przeniósł swoją siedzibę do Limasol na Cyprze.
Po 18 latach, w 1309 roku, Zakon Rycerzy przeniósł się do Rodos. Początkowe konflikty z mieszkańcami, z czasem słabły na sile. Wyspa rozkwitła, powstało wiele budynków użyteczności publicznej, a silne fortyfikacje dały poczucie względnego bezpieczeństwa.
W trakcie kolejnych lat, Zakon Rycerzy zdobywał następne wyspy i miasta. I, gdy kolejne pokolenia nauczyły się żyć ze sobą, pojawił się nowy najeźdźca, z bardzo odmienną kulturą, religią i zwyczajami.
Pod dowództwem sułtana Sulejmana, wojska osmańskie 6 miesięcy oblegały Rodos. Ciągłe ostrzeliwania mocno niszczyły mury, kończyła się amunicja, a zmęczona ludność domagała się kapitulacji zakonu.
18 grudnia 1522 roku Wielki Mistrz poddał miasto. Dwa tygodnie później opuszczał wyspę razem z Rycerzami. Odpłynął na własnych okrętach i z całym dobytkiem, który dał radę załadować na pokład.
Hiszpański król i cesarz, Karol V podarował zakonowi wyspę Maltę. Choć bracia najpierw nie byli zadowoleni, gdyż wyspa jest mała i nieurodzajna, nie mając wielkiego wyboru, osiedlili się tam, przekształcając się jednocześnie w Kawalerów Maltańskich
Struktura Zakonu Joannitów
Członkowie zakonu skupiali się wokół trzech funkcji;
-
Rycerzy, których nigdy nie było więcej niż sześciuset, a każdy musiał pochodzić z "prawego łoża" i ze szlacheckiej rodziny,
-
Kapłani, którzy zajmowali się obrządkami i wszystkimi sprawami religijnymi,
-
Bracia Służący, którzy opiekowali się chorymi. Ich obowiązkiem była pomoc w czasie wojen w ramach udzielania pomocy rannym.
Rycerze pochodzili ze wszystkich krajów Europy katolickiej. Mówili więc różnymi językami, często nie rozumiejąc się nawzajem. Podzielono więc rycerzy na siedem grup, zwanych "językami":
-
Prowansja,
-
Owernia,
-
Francja,
-
Włochy,
-
Anglia,
-
Niemcy,
-
Hiszpania, która podzieliła się wewnętrznie na Aragonię i Kastylię.
Każdy "język" posiadał swojego mistrza, własną radę i zajazd, czyli koszary.
Wielki Mistrz był jeden, podlegały my wszystkie „języki”.
Oficjalnym językiem zakonu był łaciński, jednak powszechnie stosowanym był francuski, bowiem na wszystkich 19 Wielkich Mistrzów, którzy kolejno rządzili zakonem, 14 było Francuzami.
Wykaz Wielkich Mistrzów w czasie,
gdy Zakon Joannitów stacjonował na Rodos
1310 do 1319 – Foulques de Villaret
1319 do 1346 – Helion de Villeneuve
1346 do 1353 – Dieudonné de Gozon
1353 do 1355 – Pierre de Corneillan
1355 do 1365 – Roger de Pins
1365 do 1374 – Raymond Berenger
1374 do 1376 – Robert de Juliac
1376 do 1396 – Jean Fernandez de Heredia
1383 do 1395 – Riccardo Caracciolo (konkurent wielkiego mistrza)
1396 do 1421 – Philibert de Naillac
1421 do 1437 – Antonio Fluvian de Riviere
1437 do 1454 – Jean de Lastic
1454 do 1461 – Jacques de Milly
1461 do 1467 – Piero Raimondo Zacosta
1467 do 1476 – Giovanni Battista Orsini
1476 do 1503 – Pierre d’Aubusson
1503 do 1512 – Emery d’Amboise
1512 do 1513 – Guy de Blanchefort
1513 do 1521 – Fabrizio del Carretto
1521 do 1523 – Philippe Villiers de L’Isle Adam