Wyspa Symi

Symi położona jest blisko Rodos. Ze stolicy prom płynie zaledwie 50 minut. Jest więc chętnie odwiedzana w ramach jednodniowej wycieczki, podczas spędzania wakacji na Rodos.

Symi to niewielka wyspa o powierzchni około 58 km2. Podobno z około 2.500 stałych mieszkańców, w okresie letnim wzrasta średnio do 6.000.

Duży napływ turystów sprawił, że odrestaurowanych zostało wiele domów, które uległy zniszczeniu podczas II wojny światowej.

W celu zachowania specyficznego dla Symi, kaskadowo ułożonych domów nad portem, każdy odrestaurowany budynek, musi spełniać wytyczne określone przez Służbę Archeologiczną greckiego ministerstwa kultury.

Warto wiedzieć o Symi

Symi, ze stolicą o tej samej nazwie, należy do jednostki regionalnej Rodos.

Portem Symi jest Gialos, którego miasto ma kształt amfiteatru. Słynie z małych krewetek, nazywanych „krewetkami Symi”, jako jeden z 4 gatunków krążących po morzach greckich. Jest najmniejszym przedstawicielem tego gatunku, osiągającym do 7 cm długości. Ma jaskrawoczerwony, pomarańczowy kolor i długi pysk. Poławia się go na głębokości od 2 do 200 metrów. Podobno smażony i spożywany w całości wraz z muszlą, jest najsmaczniejszą krewetką, jaką można zjeść.

Słodką specjalnością Symi jest tradycyjny ser Akoum. Jest to znane loukoumades, jednak inne od tych tradycyjnych. Oprócz podstawowych składników, czyli mąki, drożdży, cukru, soli i wody, używa się gotowanego ryżu, doprawionego pomarańczą i ouzo. Akoum jest rozdawane w każdej kaplicy podczas uroczystości.

Wyspa jest skalista, jałowa i sucha. Najwyższym szczytem jest Vigla (550 m n.p.m.). Góra dzieli wyspę na północ i południe. Część północna ma ziemię podatniejszą na uprawy. Linia brzegowa naprzemiennie obejmuje skaliste klify, plaże i odosobnione zatoczki.

Centralna Rada Archeologiczna uznała całą wyspę za stanowisko archeologiczne. Obejmuje 159 zabytków dokumentujących historię regionu od czasów prehistorycznych do czasów współczesnych.

Historia wyspy Symi

Symi jest znana z mitologii. Swoją obecną nazwę zawdzięcza nimfie Symi, która według legendy, poślubiła Posejdona, boga morza. Owocem ich miłości był Chtonios, który został królem pierwszych mieszkańców wyspy.

Wyspa zamieszkana jest od czasów prehistorycznych. Przypuszcza się, że jej pierwotnymi mieszkańcami byli Karowie i Fenicjanie co oznacza, że historia wyspy sięga drugiego tysiąclecia p.n.e.

W latach późniejszych, historia przypomina tę z pozostałych wysp Dodekanezu. Początkowo przeszła pod panowanie rzymskie, by w kolejnych wiekach stać się częścią Cesarstwa Bizantyjskiego. W 1309 roku została podbita przez Rycerzy Zakonu św. Jana, którzy swoją główną siedzibę mieli na pobliskiej Rodos. Były to dobre lata dla Symi, gdyż Zakon pozytywnie wpłynął na rozwój handlu, żeglugi, połowu gąbek i budowy statków.

W 1522 roku wyspa dostała się w ręce Imperium Osmańskiego. Od tego momentu obowiązywało Święte Prawo Islamu, które mówiło, że miasta, które się poddają i nie stawiają oporu, nie są eksterminowane. Są zobowiązane do płacenia podatku pogłównego. Ponieważ Symi jako pierwsi oświadczyli posłuszeństwo, nabyli prawo do życia i zachowania swojej religii.

Od 1912 roku, wraz z włoską okupacją, rozpoczął się upadek. Nastąpiła stopniowa migracja ludności.

Podczas II wojny światowej, wojska niemiecko-włoskie zbombardowały i spaliły praktycznie całe miasto portowe. W tym okresie głód wystawił Symi na ciężką próbę. Po zakończeniu włoskiej okupacji cierpienie wyspy nie ustało, gdyż wielokrotnie przechodziła ona z rąk do rąk między Brytyjczykami a Niemcami. 8 maja 1945 roku niemiecki dowódca podpisał protokół kapitulacji. Niemcy chcieli, aby wyspy zostały przekazane Grekom, jednak Brytyjczycy pragnęli uczynić z Symi prowincję Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. Ostateczne włączenie Dodekanezu do Grecji nastąpiła 7 marca 1948 roku. Mieszkańcy żyli wówczas podobno w tragicznych warunkach.

Warto zobaczyć na Symi

Już podczas wpływania do portu, zachwyt wzbudzają kaskadowo posadowione budynki. Warto wiedzieć, że pierwotna egejska osada Symi znajduje się z dala od morza, w miejscu ukrytym przed najazdami tureckimi i pirackimi a także w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się chorób.

Na szczycie wzgórza dominował starożytny akropol, na którego pozostałościach, w 1407 roku, Rycerze św. Jana z Rodos zbudowali swój zamek. Pełnił funkcję twierdzy z zakwaterowaniem. Rycerze w ten sposób wzmocnili obronę wyspy.

Miasto stopniowo gromadziło się wokół zamku i dopiero gdy warunki na to pozwoliły, rozpoczęła się ekspansja w kierunku wybrzeża, mianowicie portu Gialos.

Do Górnego Miasta prowadzi labirynt krętych i brukowanych dróg. Jednak tamtejsze domki nie mają nic wspólnego z rezydencjami górującymi nad portem.

Neoklasycystyczne rezydencje

Dolne Miasto, rozłożone wokół portu Gialos, charakteryzuje się gęstą zabudową i sklepionymi przejściami. Rozwinęło się w XV i XVI wieku, ale zostało w pełni rozwinięte w XIX i na początku XX wieku.

Rozwój handlu morskiego i wynikające z niego wpływy Egiptu i miast Azji Mniejszej w XIX wieku, przyczyniły się do powstania tzw. epoki neoklasycyzmu. Nowy nurt wpłynął na obszar Grecji i obszary zniewolone. Nacisk kładziono na styl architektury, oparty na klasycznych modelach.

W części Grecji, także na Symi, rozwinął się regionalny, lokalny neoklasycyzm. Ów styl opierał się na spontaniczności i pomysłach lokalnych rzemieślników.

Neoklasycystyczne rezydencje w porcie Gialos to dwu- lub trzypiętrowe budynki z symetrycznymi oknami i drzwiami. Posiadłości należały do zamożnych kupców i kapitanów, którzy dzięki podróżom przywieźli na wyspę nowy nurt z Zachodu. Ślady tych wpływów są wyraźnie widoczne w kolorowych tynkach, dwuspadowym dachu krytym dachówką, często ciężkich, drewnianych drzwiach z kunsztownie wykonanymi okuciami oraz misternie zdobionymi balkonami.

Parter budynku często był wykorzystywany jako sklep, a dwa górne piętra stanowiły odrębną całość. Na piętro prowadziły zewnętrzne, kamienne schody.

Budynki położone na stoku góry, są dwupiętrowe z przodu i jednopiętrowe z tyłu, ze względu na nachylenie terenu. W przeszłości fasady malowano wapnem, ochrą lub kolorem kwiatowym.

Port

Opustoszały port po masowej imigracji, zaczął na nowo tętnić życiem dzięki cudzoziemcom, którzy docenili architekturę budynków wyspy. Odrestaurowali rezydencje i osiedlili się, a Symi stało się popularne wśród turystów.

Charakterystycznymi punktami Gialos są:

• pomnik nurka upamiętniający Stathisa Hatzisa, który bez żadnego sprzętu wspomagającego, 16 lipca 1913 r. zanurkował na głębokość 88 metrów, by przywiązać łańcuch do zatopionej i zagubionej kotwicy włoskiej jednostki Regina Margerita. Wstrzymał wówczas oddech na 3 minuty i 53 sekundy, co praktycznie przekracza ludzkie możliwości,

• pomnik młodego chłopca – dyrygenta, czekającego na ojca, który zanurkował po gąbki morskie. Niestety, ojciec nigdy nie wrócił z głębin. Statua przypomina, że gąbki, z których słynie wyspa, wydobywane były często z narażeniem własnego życia,

• posąg rybaka, autorstwa symijskiego rzeźbiarza K. Valsamisa,

• pomnik wojenny z tiremą, która jest kopią znajdującej się zaraz przy wejściu na Akropol w Lindos.

• kamienna wieża z zegarem pochodząca z 1881 roku,

• dzwonnica kościoła Evangelistria.

Obie strony portu łączy niewielki, kamienny most, nazywany przez miejscowych „kaldirimi”.

Dalej, kierując się w kierunku wnętrza osady, oczom ukazuje się plac Kampos, na którym znajduje się ratusz oraz Muzeum Marynarki Wojennej.

W pobliżu placu wznosi się katedra z 1838 roku z imponującą kamienną dzwonnicą i pięknym, mozaikowym dziedzińcem. Jest to metropolia Simi.

Cytadela

Tuż za niebieskimi schodami zaczyna się główna arteria łącząca port z osadą na wzgórzu. Trzeba pokonać ponad 500 kamiennych stopni by wspiąć się do cytadeli i punktu widokowego z pięknym widokiem na port. Spacer z całą pewnością jest męczący, jednak z każdym kolejnym zakrętem mijane są ciekawe i imponujące rezydencje, które rekompensują wycieńczenie.

Szczyt wzgórza był ufortyfikowany od czasów starożytnych. Znajdował się tam wówczas akropol.

W 1407 roku Rycerze Zakonu św. Jana zbudowali własny zamek na starożytnych murach.

Górne Miasto stopniowo skupiało się wokół zamku i dopiero gdy w XVII wieku przestali zagrażać piraci, rozpoczęła się ekspansja w kierunku wybrzeża.

Na terenie Zamku znajduje się kościół Panagia i pozostałości starożytnej świątyni Ateny.

Od początku XIV wieku na Symi, podobnie jak na pozostałych wyspach Dodekanezu, zamieszkiwali joannici, czyli Rycerze Zakonu św. Jana.

Zamek nigdy nie wydawał się szczególnie imponujący ani potężny, ale wystarczał, aby chronić ludność przed sporadycznymi napadami piratów.

Symi i zamek pozostały w rękach joannitów aż do zdobycia ich przez Turków w 1522 roku.

Powiązane linki