Rodos w mitologii greckiej

Zgodnie z grecką mitologią, gdy bogowie dzielili ziemię między siebie, nie dali nic Heliosowi. Podobno zwyczajnie o nim zapomnieli. Helios pożalił się Zeusowi, który przyznał, że faktycznie został niesprawiedliwie pominięty i obiecał, że otrzyma wyspę która wyłoni się z morza.

Dużo czasu nie minęło, gdy bóg olimpijski, Helios zachwycił się nimfą Rodos w momencie gdy ta o poranku wyłoniła się z morza. Zakochali się w sobie i szybko pobrali.

Piękna nimfa imieniem Rodos, w greckiej mitologii, jest utożsamiana z wyspą. Uchodziła za córkę Posejdona, boga mórz i żeglarzy lub Afrodyty, bogini piękna i miłości. Prawdopodobnie nie zrodziła się ze związku obu bogów, gdyż wówczas również byłaby boginią. Nie mniej jednak wiadomo, że Afrodyta i Posejdon mieli romans.

Bóg olimpijski imieniem Helios i nimfa imieniem Rodos mieli siedmiu synów, nazywanych wszystkich tak samo – Iliady, oraz córkę Elektryon.

Gdy bracia przybrali postać ludzką, słońce zapowiedziało, że który z nich jako pierwszy złoży ofiarę Atenie, na zawsze zyska jej łaskę.

Bracia rywalizowali ze sobą. Każdy chciał zgarnąć dla siebie przepowiednię. W pośpiechu zapomnieli, że aby ofiara dotarła do bogini, w trakcie obrzędu musi pojawić się ogień.

Atena, która nie zauważała bezogniowych ofiar, nie była w stanie spełnić obietnicy.

Czterej zazdrośni bracia zabili najmądrzejszego wśród siebie, Tenagesa. Gdy ich czyn wyszedł na jaw, zostali wygnani z wyspy.

Na Rodos pozostało dwóch braci:

• najstarszy Ochimos, który został władcą całej wyspy, oraz

• Kerkafos, wierny i oddany następca.

Kerkafos poślubił Cydippe, córkę Ochimosa, z którą miał trzech synów: Kameiros, Ialisos i Lindos. Trzej bracia podzielili między siebie wyspę i nadali przydzielonej części własne imię.

Powstały Polis (miasta – państwa): Kameiros, Ialisos i Lindos.

Ochimos, pierwszy władca Rodos wiedział, że oddał wyspę w dobre ręce, wnuków i bratanków jednocześnie.

Mitologiczny opiekun Rodos

W odzie starożytnego poety z Teb powiedziano, że wyspa narodziła się ze związku Heliosa, boga słońca i nimfy Rodos.

Apollo i Helios nie są tożsamymi bogami. Helios był tytanem, czyli potężnym bogiem, potomkiem Uranosa i Gai. Był uosobieniem Słońca, sunącym po niebie złotym rydwanem. Apollo był synem Zeusa. Był patronem sztuki, muzyki i światła.

Z czasem obu bogów zaczęto utożsamiać.

Kolos z Rodos

był posągiem greckiego boga, Heliosa wzniesionym w mieście Rodos. Uznany jako jeden z siedmiu cudów starożytnego świata był podziękowaniem za udaną obronę przed atakiem Demetriusza I Macedońskiego. Wyposażony w ciężki sprzęt i dużą armię, oblegał miasto przez cały rok. Rodyjczykom nie tylko udało się obronić wyspę, najeźdźca pozostawił cały, bardzo drogi sprzęt. Mieszkańcy sprzedali maszyny wojenne, a za uzyskane pieniążki sfinansowali postawienie ogromnego boga słońca, patrona wyspy.

Autorem Kolosa był Chares, rzeźbiarz z Lindos. Pracował nad wykonaniem ogromnej rzeźby w latach 292 – 282 p.n.e.

Posąg miał wysokość 30 metrów. Szkielet wykonany był z prawie 13 ton żelaza, a wypełniony gliną i kamieniami. Z zewnątrz obłożony został płytami odlanymi z brązu, których waga to prawie 8 ton. Natomiast oczy to kamienie szlachetne. Głowę zdobiła promienista korona. Chares wykonywał posąg na miejscu, stopniowo zasypując zrobione części ziemią, która stabilizowała konstrukcję.

Wg legendy, ogromny posąg stał w rozkroku, na dwóch 10 – metrowych postumentach wystających z wody, witając okręty wpływające do portu.

Budowa Kolosa trwała 10 lat, a już 56 lat późnej pozostała tylko część jednej nogi. Bowiem na przełomie 226 / 227 r. p.n.e. nastąpiło trzęsienie ziemi, w wyniku którego posąg najpierw złamał się w kolanach, a następnie runął na ląd.

Uznaje się, że przyczyna tkwiła nie tylko w silnym trzęsieniu ziemi, także w złej konstrukcji. Glina, która wypełniała szkielet, a która z natury chłonie wilgoć, skorodowała żelazny szkielet. Wystarczyły nawet niewielkie tąpnięcia ziemi, które w tych rejonach są czymś naturalnym, by z posągu nic nie zostało.

W wątpliwość poddaje się postawę kolosa. Wg podań, miał on stać w rozkroku na dwóch ogromnych postumentach, by przez powstały trójkąt statki mogły wpływać do portu.

Dziś wiadomo, że gdyby posąg stał w rozkroku nad portem, zablokowałby korzystanie z niego przynajmniej w czasie 12 lat budowy rzeźby. Kolos był za duży by budowany był w jednym miejscu a jako całość przeniesiony na właściwe miejsce Dodatkowo, kawałki posągu po jego zniszczeniu, leżałyby w wodzie blokując korzystanie z portu. Kolejny argument poddający w wątpliwość jest taki, że po trzęsieniu ziemi, szczątki rzeźby leżałyby w wodzie, blokując port.

Pomijając powyższe zastrzeżenia, analizy inżynierskie wskazują, że kolos nie mógł zostać zbudowany z rozstawionymi nogami bez zawalenia się pod własnym ciężarem.

Co więcej, przedstawiana dziś postawa Kolosa z Rodos z rozstawionymi w porcie nogami, nie ma żadnych podstaw ani historycznych, ani naukowych.

Kolos z Rodos od czasu budowy nie przyniósł chluby autorowi. Chares źle wyliczył koszt budowy i zwyczajnie zbankrutował. Ambicja nie pozwoliła na przerwanie prac, jednak wg niektórych doniesień uznaje się, że po ich zakończeniu, popełnił samobójstwo.

Rodyjczycy nigdy nie odbudowali kolosa mimo, że Ptolemeusz III, faraon z Egiptu, zaoferował pokrycie kosztów. Mieszkańcy obawiali się wyroczni delfickiej która orzekła, że obrazili Heliosa.

Szczątki po Kolosie Rodyjskim leżały na ziemi przez ponad 800 lat. Nawet wówczas, leżący w kawałkach posąg, przyciągał rzesze zachwyconych turystów.

Co się z nimi stało do końca nie wiadomo. Uznaje się, że gdy w 653 roku arabskie siły najechały Rodos, ich łupem stały się szczątki Kolosa Rodyjskiego.

Dziś w porcie witają jeleń i łania, choć podobno Rodyjczycy myślą o odbudowie Kolosa.