Niewielka, nadmorska osada położona jest na samym południu wyspy.

Nazwa miasteczka powiązana jest z grecką mitologią. Carycus był synem Chirona, najsłynniejszego i najmądrzejszego centaura czyli pół konia pół człowieka oraz nimfy Chariclo.

Historia miasta sięga bardzo daleko

Wiadomo, region zamieszkały był od okresu neolitu, czyli nawet kilka tysięcy lat p.n.e. Natomiast miasto założone zostało w okresie geometrycznym.

Pierwsza wzmianka o Karystos pojawia się w Iliadzie Homera w spisie statków wysłanych na wojnę trojańską. Port w Karystos jest wymieniony jako bezpieczne miejsce do którego powrócili wracający z bitwy.

W 490 r. p.n.e., podczas wojen grecko-perskich, wojska perskie jako pierwszy cel obrało Karystos. Tak długo oblegały miasto i z mocno przeważającą armią, aż zmusiły mieszkańców do kapitulacji.

Kilka lat później, po bitwie pod Salaminą w 480 r. p.n.e., flota ateńska zmusiła Karistos do płacenia okupu.

W kolejnych latach Ateny usilnie naciskały na przyłączenie Karistos do Związku Morskiego. Miasto długo odmawiało przystąpienia, gdyż uczestnictwo związane było z dużymi opłatami. Ateny, aby wymusić uległość, napadły na miasto i doszczętnie je splądrowały. Karistos, zdając sobie sprawę, że nie jest w stanie dłużej opierać się silnym Atenom, opowiedziały się po stronie Związku Morskiego.

W 196 r. p.n.e., miasto dostało się pod panowanie rzymskie.

Okupanci mocno eksplorowali tereny. Znaleźli unikatowy marmur o zielonym zabarwieniu. Wywozili często gotowe elementy. Do dziś cenioną atrakcją są kolumny w całości wydobyte z kamieniołomów, a znajdujące się zaledwie 5 km od miasta.

Pozyskiwano tu również azbest. Dziś minerał uznany jest jako rakotwórczy, jednak w starożytności ceniony był za wytrzymałość na wysoką temperaturę oraz odporność na wodę i zmienną temperaturę.

Miasto rozkwitło w średniowieczu. W XIII w., podczas panowania weneckiego, życie regionu koncentrowało się wokół zamku, po którym została do dziś baszta nadmorska oraz Castello Rosso.

Współczesne Karystos nie jest położone w tym samym miejscu. Wzięło od niego jedynie nazwę.

Zamek Bourtzi na Eubea

Położony jest nad brzegiem morza. Nazwa zamku pochodzi z języka arabskiego i oznacza „nadmorską fortecę”.

Postawiony w XIII w. z marmuru i kamienia, miał chronić wyspę przed wrogiem napływającym od strony południowej.

Do budowy zamku prawdopodobnie wykorzystano marmur z pobliskiego, rzymskiego mauzoleum.

Budowla jest prosta, posiada kształt sześciokątnej wieży.

Do dwupiętrowego budynku prowadzi ogromna, żelazna brama. Nad wejściem znajduje się otwór przez który wylewano wrzący olej na wroga który chciał wtargnąć do wnętrza bastionu.

Zamek posiada otwory strzelnicze i machikuły, z których rzucano wrogom smołę, gorącą wodę i olej.

Po stronie południowej i wschodniej, z których obie wychodzą na morze, znajduje się wał obronny.

Podobno istniał tu 250-metrowy tunel, służący do zaopatrzenia w wodę, komunikacji lub jako środek ratunkowy w razie oblężenia.

Obecnie zamek służy on jako miejsce wystaw i jest udostępniony dla zwiedzających.

Mauzoleum prokuratora

Podczas pierwszych prac wykopaliskowych w 1908 roku stwierdzono, że ruiny są pozostałością po dawnej świątyni poświęconej Apollinowi lub Artemidzie.

Budynek faktycznie przypomina świątynię, jednak kolejne ustalenia dowiodły, że był to grobowiec wybitnego rzymskiego urzędnika.

Przyjmuje się, że należał do Rzymianina odpowiedzialnego za nadzór nad pozyskiwaniem marmuru z pobliskiego kamieniołomu.

Do dziś zachował się perystyl wykonany z najwyższej jakości marmuru, w kształcie zbliżonym do kwadratu, o wymiarach 13,2×12,3 metra. Pozostały podstawy kolumn w stylu jońskim, które otaczały dziedziniec

Pięciostopniowa podstawa miała cellę, czyli małe pomieszczenie, z wejściem od strony portu.

Jeden ze stopni rozpościerał się wzdłuż ścian celli. Prawdopodobnie umieszczono na nim sarkofagi.

Fronton zdobiło popiersie zmarłego i koń w okrągłym medalionie.

Zabytek datowany jest na okres połowę II wieku.

Prawdopodobnie materiał pozyskany z mauzoleum został wykorzystany do budowy zamku Bourtzi.

Obecnie mauzoleum nie jest udostępnione zwiedzającym.

Muzeum Archeologiczne

Mieści się w zachodnim skrzydle Fundacji Kultury założonej przez Nikolaosa Giokalasa, które zgodnie z testamentem, w 1980 roku przekazał Ministerstwu Kultury. Jego wolą było założenie w tym miejscu Muzeum Archeologicznego.

Przygotowano wystawę obejmującą znaleziska z rejonu Karystos. Uroczyste otwarcie nastąpiło w 1989 roku.

Castello Rosso

Zaledwie 3 km na północ od Karystos, znajduje się największy na wyspie zamek. Zbudowany z żółtego i szarego kamienia, nie wiadomo dlaczego nazwany został „Castel Rosso”.

Niegdyś stał tu akropol starożytnego Karystos, po którym jedynym wspomnieniem są duże, prostokątne bloki marmuru wykorzystane w dolnych partiach wieży zachodniej.

Pierwszy bastion został zbudowany przez Bizantyjczyków w 1030 roku.

Zamek Castello Rosso został zbudowany przez barona Ravano dalle Carceri, triarchę. Otrzymał on jedną trzecią, południową część Eubei. Obecny fort prawdopodobnie powstał w latach 1209-1216, na fundamentach poprzedniego.

Zamek pozostawał pod kontrolą Wenecji aż do podboju przez Turków Osmańskich w 1470 roku.

Za zamkiem do dziś miejscową atrakcją są pozostałości średniowiecznego akweduktu, który doprowadzał wodę ze źródeł na przeciwległym zboczu wzgórza. Ponieważ zawsze był narażony na ataki, w obawie przed jej brakiem, duże ilości wody przechowywano w cysternach oraz studni znajdującej się pod posadzką kaplicy.

Imperium Osmańskie ufortyfikowało bastion.

Podczas rewolucji greckiej w 1821 roku stoczono wiele bitew o zamek, który dopiero w 1833 roku został zwrócony Grekom.

Wieża w południowo-zachodnim narożniku, z otworami strzelniczymi, jest dodatkiem po czasach osmańskich.

Akwedukt

Tuż za Castello Rosso, znajduje się akwedukt zwany Kamares.

Postawiony przez Rzymian, dostarczał wodę ze źródła Montofoli, które znajdowało się na zboczach góry Ochi.

Akwedukt zaopatrywał w wodę najwyższą część starożytnego miasta. Był też głównym źródłem wody dla zamku.

Starożytny kamieniołom

Około 4 km na północ od miejscowości Karystos znajduje się pozostałość po starożytnym kamieniołomie.

Turystów zachwycają leżące na wzniesieniu ogromne, marmurowe kolumny, w całości wyciosanie ze skały.

Okazuje się, że kopalnie drogocennych kamieni mają bogatą historię. Marmur był wydobywany w Grecji od starożytności, oraz później, w okresie okupacji rzymskiej. Był używany jako materiał budowlany w obiektach greckich o ważnym znaczeniu, takich jak świątynie, budynki publiczne, czy pomniki.

Marmur z Karystos był unikatowy, posiadał specyficzne i wyjątkowe, zielone zabarwienie. Uzyskał własną nazwę – Cipollino.

Kamieniołom został odkryty w XIX w. przez archeologów. Przeprowadzone badania ujawniły rozległe pozostałości po działalności kopalni. Ujawniono, że początkowo Grecy eksploatowali marmur, ale to w okresie panowania Cesarstwa Rzymskiego popyt na marmur Cipollino wzrósł gwałtownie i wielokrotnie.

Rzymianie bardzo cenili marmur z Karystos za unikatowe, zielone zabarwienie. Transportowali nie tylko na terenie Evii, wysyłali do Afryki Północnej i na Bliski Wschód. Zdobili nim pałace, łaźnie i ważne obiekty użyteczności publicznej.

Marmur Cipollino był wykorzystany w Bibliotece Hadriana w Atenach, oraz w Rzymie w Odeonie Domicjana, Amfiteatrze Flawiusza i Świątyni Omonii.

Po upadku Cesarstwa Rzymskiego kamieniołomy przestały być użytkowane. Nietknięte ludzką ręką przez kolejne wieki doczekały się ponownego odkrycia.

Nie jest znana dokładna data powstania kamieniołomu. Archeolodzy dowodzą, że szczyt działalności wydobywczej przypadł na okres od I do III w. n.e.

Ocenę dat użytkowania kamieniołomu przeprowadzono analizą śladów narzędzi oraz badaniem materiałów organicznych znalezionych na miejscu. Działania te pomogły ustalić przybliżony czas szczytowej aktywności w okresie rzymskim.

Kamieniołom Karystos to nie tylko pomnik z czasów starożytnych, dostarcza też informacji o technice wydobywania w ówczesnym okresie.

Ogromne, prostopadłościenne rowy wykute w skalnych ścianach ujawniają starożytną metodę cięcia marmuru. Metoda wydobywania marmuru polegała na wycinaniu rowów w skale, w które wbijano drewniane kliny. Następnie drewno było moczone. Jak wiadomo, drewno pod wpływem wilgoci pęcznieje, co powodowało rozszczepianie się marmuru.

Aby umożliwić transport ogromnych bloków kamiennych w trudnych, górskich warunkach, przygotowano system dróg i torów. Owiane tajemnicą nadal są dokładne metody transportu przez Morze Śródziemne.

Dużą atrakcją wśród turystów stanowi 5 kolumn 12-metrowych wydobyte w całości z kamieniołomu.

W odległości około 0,5 km, u podnóża góry, znajduje się inne znalezisko związane z kamieniołem.

Okrągły, rzeźbiony, monolit ma zewnętrzną średnicę 2,7 metra i wewnętrzną średnicę 1,8 metra, a głębokość pół metra.

Powiązane linki