Historia stolicy wyspy Rodos

Trzy, najsilniejsze mocarstwa wyspy: Ialisos, Kamiros i Lindos, w 408 r. p. n.e. założyły nowe miasto w miejscu, w którym handel morski miał możliwość rozkwitnąć.

Wybór okazał się trafiony.

Północny cypel wyspy położony jest na skrzyżowaniu dróg między Europą, Attyką i Bliskim Wschodem. Kupcy napływali tu więc z odległych krain zapewniając mieszkańcom dobrobyt.

Nowopowstałe, starożytne miasto postawione zostało zgodnie z siatką hippodamejską, miało dobrze przemyślaną i rozbudowaną sieć kanalizacyjną i wodociągową. Potęgę miasta potwierdzał ogromny Kolos Rodyjski, który witał statki wpływające do portu.

Silne trzęsienie ziemi, które nawiedziło miasto w 226 r. p.n.e. przewróciło kolosa i mocno uszkodziło urbanistykę miasta, a morale mieszczan mocno ucierpiało.

Okres rzymski

W 164 r. p.n.e. wyspę Rodos przejęli Rzymianie. Miasto, pod władzą okupanta nie ucierpiało. Utrzymało zabytki i piękno. Nadal było znanym i cenionym ośrodkiem nauki i sztuki. Części kolosa leżące na ziemi przyciągały turystów z odległych krain.

W średniowieczu Rodos utrzymało opinię ważnego punktu handlowego, co sprzyjało zainteresowaniu innych mocarstw. Najpierw zostało spalone przez plemię z Cylicji (dzisiejsza Turcja), później, w VI w. n.e. zdobyte przez Arabów. Ci wywieźli resztki kolosa, gdzie przetopili na monety.

W 1204 roku, w ramach IV krucjaty, grecki szlachcic Leo Gabalas, przejął panowanie nad wyspą.

Okres panowania Zakonu Joannitów

W 1307 roku, na wyspę Rodos przybył Zakon Rycerzy św. Jana Chrziciela. W mieście Rodos ustanowili swoją siedzibę. Wybudowali i ufortyfikowali kamienne miasto, które w 1988 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W 1480 roku rozpoczęła się ekspansja Imperium Osmańskiego na Rodos. Udało się wówczas odeprzeć ataki tureckie zarówno od strony morza, jak i lądu.

Po zwycięskiej bitwie, Wielki Mistrz Zakonu Joannitów umocnił fortyfikacje miasta, wybudował podziemne tunele i fosy, które w razie potrzeby, można było wysadzić w powietrze, uniemożliwiając tym samym przedostanie się wrogim siłom.

W 1522 roku nastąpiło drugie oblężenie przez Imperium Osmańskie, tym razem pod wodzą Sulejmana Wspaniałego.

Po około pół rocznym oblężeniu, 29 grudnia Wielki Mistrz Zakonu Joannitów i Sulejman Wspaniały podpisali rozejm na mocy którego rycerze mogli opuścić miasto z dobytkiem jaki zdołają umieścić na swoich statkach. Mieszkańcom początkowo pozwolono praktykować swoją religię, jednak nie mogli wszczynać buntów.

Okres panowania Imperium Osmańskiego

Turcy zmusili mieszkańców do opuszczenia Kamiennego Miasta zbudowanego przez Rycerzy Joannitów.

Postawili własne budowle, takie jak meczety, łaźnie, nowe rezydencje. Wiele istniejących budowli dostosowali do własnej religii kultury i stylu życia. Większość kościołów przekształcili w meczety a duże i bogate domy w rezydencje dla siebie.

W 1856 r. w prochownię pod kościołem św. Jana, uderzył piorun. Nie tylko zniszczone zostały zabytkowe budowle, zginęło także wielu ludzi.